Spelregels van hartenjagen

Hartenjagen in één minuut

Hartenjagen draait om één ding: zo min mogelijk strafpunten krijgen. Elke ronde speel je slagen. Een slag is een rondje waarin iedereen één kaart legt; wie de hoogste kaart van de gevraagde soort legt, moet die vier kaarten nemen. Zitten daar harten of de schoppenvrouw tussen, dan zijn die strafpunten voor die speler.

Bij de meeste kaartspellen wil je zo veel mogelijk slagen. Hier probeer je juist slagen met strafkaarten te ontwijken, door onder de hoogste kaart te blijven en je eigen strafkaarten kwijt te raken bij een ander.

1. Strafkaarten: elke harten kost 1 punt, de schoppenvrouw 13. Bij Nederlands hartenjagen kost zij 5 en de klaverboer 2.
2. Om de beurt legt iedereen een kaart van dezelfde soort als de eerste kaart van de slag.
3. Wie de hoogste kaart van die soort legt, moet de slag nemen, met alle strafkaarten erin.
4. Heb je die soort niet, dan gooi je iets anders op: een mooie kans om een strafkaart kwijt te raken.
5. Na een aantal rondes is het spel uit. Wie dan de minste strafpunten heeft, wint.

Kaarten en spelers

Je speelt met vier spelers, ieder voor zich. Klassiek gebruik je alle 52 kaarten en krijgt iedereen er 13. Bij Nederlands hartenjagen speel je met 32 kaarten, de 7 tot en met de aas, en krijgt iedereen er 8.

De kaarten tellen in de gewone volgorde. De aas is het hoogst, dan heer, vrouw, boer, tien en zo verder omlaag. De vier soorten, harten, ruiten, klaveren en schoppen, heten in kaartspellen kleuren. Geen enkele kleur is troef: geen soort is sterker dan een andere.

Kaarten doorgeven

Bij klassiek hartenjagen kiest iedereen na het delen drie kaarten om door te geven. De eerste ronde gaan ze naar links, de tweede naar rechts, de derde naar de overkant, en de vierde ronde houdt iedereen zijn kaarten. Daarna begint het weer van voren.

Je geeft door voordat je de kaarten van een ander krijgt. Meestal ruim je hoge harten op, de schoppenvrouw als je weinig schoppen hebt, en de kaarten van een korte kleur. Bij Nederlands hartenjagen wordt niet doorgegeven.

Wie komt uit?

Uitkomen is de eerste kaart van een slag leggen. Klassiek komt de speler met klaveren 2 uit, en dat moet ook met die kaart. In die eerste slag mogen er nog geen harten en geen schoppenvrouw bij, behalve als iemand niets anders heeft.

Bij Nederlands hartenjagen komt de speler links van de gever uit, met een kaart naar keuze. Na elke ronde schuift het geven een plaats op.

Kleur bekennen: wie moet de slag pakken?

Om de beurt, met de klok mee, legt iedereen een kaart. Heb je de soort waarmee de slag begon, dan moet je die spelen: dat heet kleur bekennen. Heb je hem niet, dan mag je elke kaart spelen: dat is het moment om een strafkaart kwijt te raken.

Wie de hoogste kaart van die soort legt, moet de vier kaarten nemen: dat heet de slag pakken. Een hogere kaart van een andere soort telt niet mee. Zitten er strafkaarten in de slag, dan zijn die voor wie hem pakt, en daarom wil je dat meestal juist niet. Wie de slag pakt, komt uit voor de volgende slag.

Harten breken

Klassiek mag je pas met harten uitkomen als er in een eerdere slag een harten is gevallen: de harten zijn dan gebroken. Heb je alleen nog harten, dan mag je er toch mee uitkomen. De schoppenvrouw breekt de harten niet.

Bij Nederlands hartenjagen bestaat deze regel niet; daar mag je altijd met harten uitkomen, ook in de eerste slag.

Strafpunten tellen

Na de laatste slag telt iedereen de strafkaarten in zijn slagen. De punten gaan bij de stand op, en ze zijn slecht: hoe minder, hoe beter.

Alles halen

Haalt één speler in een ronde alle strafkaarten binnen, dan draait het om: die speler krijgt 0 punten en elke andere speler krijgt alle punten van de ronde, 26 bij klassiek en 15 bij Nederlands. Je hoeft daarvoor niet alle slagen te halen, alleen alle strafkaarten.

Bij de Nederlandse variant heet dit ook wel een mars, en daar mag de speler meestal kiezen: de punten bij de anderen optellen of bij zichzelf aftrekken. Zo speel je het hier ook; bij klassiek krijgen de anderen de punten, zoals op Windows.

Het einde van het spel

Bij klassiek speel je ronde na ronde, tot iemand aan het eind van een ronde 100 punten heeft gehaald. Wie dan de laagste stand heeft, wint. Delen twee spelers de laagste stand, dan speel je hier nog een ronde.

Nederlands hartenjagen heeft twee helften. Haalt iemand 50 punten, dan draait na die ronde de telling om: vanaf dan wil iedereen juist punten pakken, want ze gaan van je stand af. Het spel is uit zodra iemand na een ronde terug op 0 staat, of eronder.

In de tweede helft keert ook de tactiek om: gooi geen strafkaarten meer bij een ander op, maar win zelf de slagen met harten, de schoppenvrouw of de klaverboer erin.

Huisregels die je vaak tegenkomt

Hartenjagen wordt aan elke tafel net iets anders gespeeld. Deze afspraken kom je het vaakst tegen:

• Zonder doorgeven spelen, ook met 52 kaarten.
• De schoppenvrouw breekt wel de harten.
• Spelen tot 50 in plaats van 100 punten, voor een korter spel.
• Bij Nederlands hartenjagen de schoppenvrouw op 13 zetten, of de klaverboer niet laten meetellen.
• Ruitenboer als pluskaart: wie hem haalt, krijgt 10 punten minder. Dat speel je hier niet.

Met minder of meer dan vier spelers

Hartenjagen is bedoeld voor vier, maar met een paar kaarten minder of meer kun je het ook met drie, vijf of zes spelers spelen. Met twee bestaat er een aangepaste versie met minder kaarten. Per aantal spelers staat precies uitgelegd welke kaarten eruit gaan.